Wachten op de volgende praalwagen
Tussen de voortdurende kredietcrisisellende door is het carnavalsfeest voor een groot aantal Brabanders en Limburgers en voor een jaarlijks groter aantal Carnavalmigranten een lichtpuntje in de kwakkelwinter die maar niet van wijken wil weten. Niet iedereen zal even intens genieten van de drie of vier of zelfs vijf dagen vol ‘leut’, alcohol en fast food maaltijden. Maar zelfs de grootste carnavalshaters zijn misschien dit jaar wel blij met de vrolijke beelden op straat of op televisie. Alles beter dan de sombere kop van de zoveelste kredietcrisisexpert en economisch analist.
Het was dit jaar druk bij de carnavalsoptocht. Tenminste op zaterdag in Lampegat. Toen was het droog en scheen af en toe de zon nog tussen de wolkenflarden door. Het leek er even op of de ingehuurde PSV-carnavalsprins zijn huiswerk goed gedaan had. Een dag later was Prins Oant Moarn d’n Urste – in het dagelijks leven weerman Piet Paulusma – blijkbaar al weer vertrokken naar het hoge noorden en regende het uit volle hemelborst.
Maar zo gehoorzaam als het weer waren de deelnemers aan de optocht ook dit jaar weer niet. Als ervaren optochtdeelnemer weet ik dat er jaarlijks op gehamerd wordt door de organisatie en door de vele optochtbegeleiders. Ik heb nog even gegoogled naar carnavalsoptochtenreglementen en – hit nummer één – het reglement van de optocht van Papgat (toch niet de eerste de beste) laat er geen misverstand over bestaan:
Artikel 5, lid 7 luidt als volgt: “Zorg voor een goede aansluiting tijdens de optocht, voorkom stagnatie en gaten. De optocht verloopt dan vlotter, denk aan de toeschouwers die soms al een hele tijd staan te wachten in weer en wind”. Juridisch gezien heeft de laatste zin natuurlijk geen enkele toegevoegde waarde maar het is wel eens goed dat een regelgever ook uitlegt waarom iets moet of juist niet mag. Schattig eigenlijk!
De Lampegatse optocht zal daar vermoed ik geen ander beleid in voeren. Ik verwacht niet dat het in Lampegat de bedoeling is om toeschouwers te trakteren op minutenlange spanningopbouwende idols-achtige optochtleegte. Met als hoger doel om alcoholvolwassen toeschouwers langer uit de kroeg te houden, om jonge kinderen dodelijk te vervelen of om de gerollatorde medemens aan chronische beenverzuring te helpen.
Toch leek het daar ook dit jaar weer erg op. De eerste praalwagens kropen in stilte – geen geluidsinstallatie noch live muziek – tergend langzaam voorbij. Vaak kwam dat kruipen er niet eens van en stond de kop van de optocht minutenlang stil. En dan mag zo’n praalwagen best mooi en knap gebouwd zijn maar na een paar minuten stilstaandepraalwagenstaren heb ik het meestal toch echt wel gezien.
Het was dus absoluut niet zo dat de kop van de optocht een enorme demarrage geplaatst had en full speed richting finish sprintte. Toch waren de gevolgen er achter rampzalig. De gaten tussen de wagens, de groepen en loslopende individuen werden steeds groter. Nog voor de laatste deelnemers gepasseerd waren, hadden hele hordes toeschouwers de conclusie getrokken dat de optocht blijkbaar gepasseerd was. Terwijl er eigenlijk nog een heel zwikkie deelnemers enthousiast maar onzichtbaar in aantocht was. Het resultaat was niet anders dan bij het wielrennen: de laatste deelnemers moesten tussen de nietsvermoedende toeschouwers – inmiddels massaal flanerend over het parcours – hun weg naar de finish zoeken.
Om de kreet van een bekende verzekeraar aan te halen: “Kan dat nou niet anders?” Je zou denken dat we in Nederland toch wel voldoende kennis in huis hebben om dit probleem – met of zonder reglement – voor altijd en eeuwig op te lossen. Als Vanderlande op Terminal 5 van London Heathrow in staat is om de bagage van maar liefst 32 miljoen reizigers per jaar te verwerken – dat is meer dan 1 koffer per seconde – dan lijkt me het probleem van de Lampegatse en de Papgatse optochten geen ‘hogere wiskunde’. Kinderspel voor de logistici onder ons.
Toch lukt het blijkbaar hardnekkig niet om pakweg dertig of veertig deelnemers in de buurt te laten blijven van hun voorgangers in de keten. Opslingereffecten zorgen er voor dat toeschouwers in plaats van een geordende optocht voorgeschoteld te krijgen, opgezadeld worden met minutenlange leegte en stilte. Terwijl het reglementair helemaal niet mag!
De oplossing lijkt me simpel. En wordt ook al jaarlijks gedemonstreerd door mijzelf en hordes andere toeschouwers.
‘Als de optocht niet naar mij toekomt dan loop ik de optocht wel tegemoet’. Wellicht ligt daarin de oplossing voor het hardnekkige probleem. Zet de optocht stil en laat de toeschouwers op een nader te bepalen plek en tijd in eigen tempo langs de betaald geparkeerde stoet flaneren.
Daarmee kan het Papgatse artikel 5 lid 1 ook komen te vervallen: “De deelnemer en zijn of haar uitbeelding dient de route in zijn geheel uit te lopen/rijden, dat wil zeggen van opstelplaats tot en met het einde van de route”
Ik had me nooit gerealiseerd dat er blijkbaar praalwagens zijn die halfweg spontaan linksaf slaan of de boel midden op de weg parkeren om ineens andere leuke dingen te gaan doen. Studio Sport kijken of met z’n allen de sauna in. De Papgatse reglement-opsteller verschaft ons hierin geen duidelijkheid. Jammer!
Hoe het ook zij. Zelfde probleem, andere oorzaak. En ook hiervoor biedt mijn voorstel een pasklare oplossing. Desgewenst kan en wil ik er ook nog wel eens aan rekenen, simuleren en organiseren hoor. Ik weet niet wat ze bij PSV voor Prins Oant Moarn d’n Urste betaald hebben. Als hij volgend jaar weer het weer doet, doe ik de logistiek wel.
