Einstein zei eens: problemen kunnen niet opgelost worden op het niveau van denken dat ze veroorzaakt heeft. Zouden de meeste echt weerbarstige problemen voor onze kenniseconomie veroorzaakt worden door een verkeerde manier van denken? Er is wat voor te zeggen.
Belangrijke beslissingen in bedrijven en overheden worden inderdaad genomen op de manier zoals wetenschap een paar eeuwen geleden bedreven werd. Het was het ideaal van de Verlichting dat als je een ingewikkeld vraagstuk maar in genoeg kleine stukjes opdeelde, je vervolgens alle deeltjes oploste en alle oplossingen bij elkaar optelde, je ook een oplossing voor het geheel had.
Maar onze huidige bedrijfskundige problemen en de context van de netwerkeconomie zijn anders. Daarin hangt namelijk alles met alles samen. Onze huidige problemen vragen niet om analyse, maar om synthese: je moet niet alleen het deel zien, maar ook het grote geheel.
Bij Minase gebruiken we -daar waar mogelijk en wenselijk- onderdelen van de systeemdynamische methode. Die methode kenmerkt zich onder andere door:
- aandacht voor zowel het geheel als de samenstellende delen
- de veronderstelling dat de wereld niet-lineair is: in veel gevallen bestaan er allerlei feedback loops (vicieuze cirkels) die ertoe leiden dat effecten zichzelf versterken en/of juist tegenwerken.
- het expliciet en inzichtelijk maken die loops, en daarmee van redeneringen, mechanismen en werkwijzen.
Daarmee ontstaat inzicht in kansrijke aangrijpingspunten voor te plegen interventies: gericht op het wegnemen van knelpunten en/of het aanjagen van ontwikkeling.
In voorkomende gevallen vertalen we conceptuele modellen in ‘rekenende’ simulatiemodellen. Die kunnen gebruikt worden als leer- en experimenteeromgeving, maar bijvoorbeeld ook om concrete business cases mee door te rekenen.
Einstein zei eens: problemen kunnen niet opgelost worden op het niveau van denken dat ze veroorzaakt heeft. Zouden de meeste echt weerbarstige problemen voor onze kenniseconomie veroorzaakt worden door een verkeerde manier van denken? Er is wat voor te zeggen.
Belangrijke beslissingen in bedrijven en overheden worden inderdaad genomen op de manier zoals wetenschap een paar eeuwen geleden bedreven werd. Het was het ideaal van de Verlichting dat als je een ingewikkeld vraagstuk maar in genoeg kleine stukjes opdeelde, je vervolgens alle deeltjes oploste en alle oplossingen bij elkaar optelde, je ook een oplossing voor het geheel had.
Maar onze huidige bedrijfskundige problemen en de context van de netwerkeconomie zijn anders. Daarin hangt namelijk alles met alles samen. Onze huidige problemen vragen niet om analyse, maar om synthese: je moet niet alleen het deel zien, maar ook het grote geheel.
Bij Minase gebruiken we -daar waar mogelijk en wenselijk- onderdelen van de systeemdynamische methode. Die methode kenmerkt zich onder andere door:
- aandacht voor zowel het geheel als de samenstellende delen
- de veronderstelling dat de wereld niet-lineair is: in veel gevallen bestaan er allerlei feedback loops (vicieuze cirkels) die ertoe leiden dat effecten zichzelf versterken en/of juist tegenwerken.
- het expliciet en inzichtelijk maken die loops, en daarmee van redeneringen, mechanismen en werkwijzen.
Daarmee ontstaat inzicht in kansrijke aangrijpingspunten voor te plegen interventies: gericht op het wegnemen van knelpunten en/of het aanjagen van ontwikkeling.
In voorkomende gevallen vertalen we conceptuele modellen in ‘rekenende’ simulatiemodellen. Die kunnen gebruikt worden als leer- en experimenteeromgeving, maar bijvoorbeeld ook om concrete business cases mee door te rekenen.
